donderdag 29 december 2016






de kortste dag
tussen het riet ligt ijs
van èèn nacht






donderdag 22 december 2016






het eerste randje licht
zichtbaar boven de horizon
ijs van èèn nacht






zondag 18 december 2016






een zachte tegenwind
broze rietstengels steken
uit het ijs omhoog






woensdag 14 december 2016

zondag 11 december 2016

woensdag 7 december 2016






winterwandeling
in de holte van een boom
schuilt een kauwtje






zaterdag 3 december 2016






wachtend op mijn trein -
mieren volgen de sporen
tussen de tegels






dinsdag 29 november 2016

zaterdag 26 november 2016






ochtendnevel -
vandaag lopen de koeien
in de verste wei






dinsdag 15 november 2016






het web van een spin,
opgehangen tussen een tak
en het avondlicht






zondag 13 november 2016






verre kerkklokken
beieren een afscheid
de heide bloeit






donderdag 10 november 2016

dinsdag 8 november 2016






zondagmorgen
door kerkklokken heen klinkt gejuich
van het voetbalveld






zaterdag 5 november 2016

dinsdag 1 november 2016






verregend herfstblad
op tafel kastanjebeesten
op luciferpoten





zondag 23 oktober 2016






de nacht lost op
langzaam wisselt de trein
van spoor





zaterdag 15 oktober 2016

Nazomerdag



Als we de steiger oplopen die in het riet verborgen ligt, passeert ons een verliefd paartje, die geen behoefte heeft aan onze aanwezigheid.
Aan het eind van de steiger staan een paar bankjes, waar we gaan zitten. Voor ons ligt een grote vijver, waar op het volkomen vlakke wateroppervlak grote velden met leliebladeren liggen. Stil genieten we van de rust en de stilte die er rondom deze plas heerst.

windstille dag
een lelieblad richt zich op
waar een vis passeert

Af en toe zie ik in het water luchtbellen opborrelen, of zie ik het wateroppervlak even in beweging. Als ik ga kijken blijken er behoorlijk grote karpers rond te zwemmen.
Iemand uit ons gezelschap begint stukjes brood in het water te strooien, waar de karpers direct op af komen. Bij iedere hap die ze nemen steken even hun lippen boven het water uit, waarna ze met het stukje brood weer verdwijnen.

bij het wegduiken
golven vinnen door de lucht
rimpelloos water

dinsdag 11 oktober 2016

Zwitserland



Samen met een college rij ik naar Zwitserland. Het was de bedoeling dat we met het vliegtuig zouden gaan, maar onze vlucht is geannuleerd. Jammer is het wel, ik had gehoopt de bergen uit de lucht te kunnen zien, maar in plaats daarvan rijden we Zwitserland binnen als het donker is.

Ook de volgende dag brengen we vooral binnen door. Als het even kan zoek ik een raam op in de hoop toch iets te zien van de bergen die goed verstopt achter de stad liggen.

kantoorairco
de berglucht wordt gezuiverd
binnen geblazen

Aan het begin van de avond lukt het me pas om de omgeving eens goed te bekijken. Er komt een Zwitser naast me staan die over de omgeving begint te vertellen.
“Daar, die bergtop links, daar is nog een James Bondfilm met Sean Connery opgenomen. En daar, die bergtop, daar woonden vroeger veel filmsterren. En die hoge, die met de gletsjers, die was vroeger nog mooier toen de gletsjers groter en imposanter waren”.

Ik kijk en luister, mar geniet vooral van het uitzicht. De berg met de gletsjers torent imposant boven de andere bergtoppen uit en in de heldere lucht is de eerste kou van het jaar voelbaar.

De volgende dag rijden we weer naar huis terug en neem ik een kleine oogst aan indrukken mee naar huis.
Terwijl mijn collega rijdt, kijk ik uit het autoraam en zie een grote vogel langs de auto vliegen, op weg naar de bergen. Zijn gevorkte staart is onmiskenbaar – een rode wouw!

Volkomen gelukkig kan ik de rest van de reis aan.

valavond
de bevroren bergtop
vangt het laatste licht

vrijdag 7 oktober 2016






een warme dag
in het blad van een eik
zitten toefjes herfst





zondag 2 oktober 2016

donderdag 29 september 2016






verre kerkklokken
beieren een afscheid
de hei staat in bloei





maandag 26 september 2016






in de kloostertuin
zegent het heiligenbeeld
herfstbladeren





vrijdag 23 september 2016






tentamen -
een lekkende dakgoot drupt
de seconden weg




gepubliceerd in vuursteen, herfst 2016

donderdag 15 september 2016






de nevel licht op
in het eerste ochtendlicht
de stilte





zondag 11 september 2016

woensdag 7 september 2016






de hei staat in bloei
op de leuning van het bankje
landt een vlinder





zaterdag 3 september 2016






het regent zacht
uit de open staldeuren
klinkt het loeien





dinsdag 30 augustus 2016






een Engels ontbijt
de vlieg betreedt de eetzaal
door het open raam





zaterdag 27 augustus 2016






de wind roert zich
in de schaduwen op de grond -
bladgeruis





woensdag 24 augustus 2016






het beeld in de tuin,
langzaam trekt het zich terug
in de heg





zaterdag 20 augustus 2016

woensdag 17 augustus 2016

zondag 14 augustus 2016

donderdag 11 augustus 2016






veteranenboom
van het sierhek bladdert
de groene aanslag





maandag 8 augustus 2016

zaterdag 23 juli 2016






een lome middag -
op het glas van mijn drankje
condensdruppels





woensdag 20 juli 2016






even kijkt ze me aan
voor ze geruisloos oplost
de frêle hinde





zondag 17 juli 2016






in de bosrand
naast de koeienweide
geurt kamperfoelie





woensdag 13 juli 2016

zondag 10 juli 2016






voorjaarsregen
druipt langs de ramen;
de pioenroos bloeit





donderdag 7 juli 2016






het bos druipt nog na -
zonlicht baant zich een weg
tussen de bomen





zondag 3 juli 2016

Op eigen benen

Ik ben er trots op, dat in het zomernummer van Vuursteen 2016 mijn eerste haibun is opgenomen. Hieronder deze haibun in een iets gewijzigde versie dan wat ik eerder op dit weblog heb geplaatst.




Ik herinner me dat ik op weg ben naar de kleuterschool. Daarbij passeer ik ook de parkvijver, waar vandaag een groep ganzen mij de weg verspert.  Onder de indruk van deze grote vogels en de herrie die ze maken besluit ik terug te gaan naar huis, waar mijn moeder me verbaasd terug ziet komen.

Jaren later wil ik kamperen met drie vrienden bij een boer in Engeland. Al snel ontdekken we, dat de tentharingen zijn vergeten. De boer denkt wel dat hij ons kan helpen en loopt naar een grote schuur. Hij vertelt dat hij achterin een afgescheiden gedeelte heeft, waar overgebleven spullen van vorige kampeerders liggen, daar zullen we vast wel vinden wat we nodig hebben.

Hij opent de deur en we zien duizenden ganzen lopen.
Samen met mijn vrienden besluit ik het te proberen. Spitsroeden lopend banen we ons een weg door de horde ganzen, die een enorm kabaal maken. Achterin vinden we wat we nodig hebben en voorzichtig lopen we weer terug. Opgelucht komen we bij de uitgang aan, waar een lachende boer ons op staat te wachten en ons een prettige vakantie wenst.

eerste verre reis
vanaf de hoge bergwand
de blauwe zee



gepubliceerd in vuursteen, zomer 2016